Στόχος της ιστοσελίδας είναι να παρουσιάσει τα τοπικά (και όχι μόνο...) προβλήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους, την νεολαία στις Δυτικές συνοικίες και τις αντιστάσεις τους...Για επικοινωνία : thanasis.ane@gmail.com
Ο Έρικ Κλάπτον είναι Βρετανός κιθαρίστας, συνθέτης και τραγουδιστής της ροκ και της μπλουζ.
Γεννήθηκε στο Ripley της κομητείας του Σάρεϊ στις 30 Μαρτίου του 1945.
Είναι ευρύτερα γνωστός από το παρατσούκλι slowhand (αργοχέρης) το οποίο απέκτησε όταν ίδρυσε τους Yardbirds το 1963.
Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους κιθαρίστες όλων των εποχών και ο μόνος καλλιτέχνης που απέσπασε τρία βραβεία Γκράμι το 1993 για την συνεισφορά του στην ροκ ως μέλος των Yardbirds και των Cream και το 2000 για την προσωπική του δουλειά.
Είναι Ηγέτης (Commander) της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (CBE) απο το 2004 και ιππότης του τάγματος (OBE) από το 1994 για την προσφορά του στη μουσική.
Μόνοι τους οι αριθμοί δεν ερμηνεύουν ποτέ την πραγματικότητα, ούτε καν την αυστηρώς οικονομική. Η τέχνη άλλωστε της «δημιουργικής λογιστικής» έχει πολλούς θιασώτες στα μέρη μας, περισσότερους προς το παρόν από τους οπαδούς της «δημιουργικής ασάφειας», μιας τεχνικής που το όνομά της εισήχθη πρόσφατα στην πολιτική αγορά από έναν υπουργό Οικονομικών κάθε άλλο παρά οικονομικό με τις συνεντεύξεις του. Μολαταύτα, ορισμένοι αριθμοί έχουν την αυταξία τους, που αναδεικνύεται δίχως τη μεσολάβηση πολλών λέξεων. Τέτοιοι είναι όσοι ανακοινώθηκαν στη γενική συνέλευση της Ενωσης Διοικητικών Δικαστών από την πρόεδρό της, Ειρήνη Γιανναδάκη. Απογοητευτικοί οι αριθμοί αυτοί, υποδεικνύουν κάποιες από τις αιτίες που προκαλούν βαριά αρρυθμία στο φοροεισπρακτικό μας σύστημα.
Η Μαρία Δημητριάδη (Αθήνα, 1951 – 7 Ιανουαρίου 2009) υπήρξε ερμηνεύτρια που συνδέθηκε από νωρίς με το πολιτικό τραγούδι.
Η Μαρία Δημητριάδη γεννήθηκε στην Αθήνα, στον Ταύρο, όπου μάλιστα η ίδια διατέλεσε & δημοτικός σύμβουλος τη δεκαετία του ’70. Άρχισε το τραγούδι από πολύ νωρίς, αλλά μετά τις πρώτες μεγάλες επιτυχίες της, για αρκετά χρόνια, κυρίως κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 & του ’90, έμεινε “εκτός κυκλώματος”.
Η Μαρία Δημητριάδη διαθέτει σπάνια, ζεστή & ιδιαίτερη φωνή, με μεγάλο ερμηνευτικό εύρος, η οποία όμως -καλώς ή κακώς- συνδέθηκε με τη δεκαετία του ’70 & με το “πολιτικό τραγούδι”. Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 τραγούδησε μερικά σπουδαία έργα της εποχής, όπως το “Ήλιος ο πρώτος” του Μαρκόπουλου, σε ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη, (από όπου & η κλασσική ερμηνεία “Κάτω στης Μαργαρίτας το αλωνάκι”), αλλά έγινε ευρύτερα γνωστή τραγουδώντας από πολύ νωρίς Θεοδωράκη, & αργότερα, Θάνο Μικρούτσικο (τα “Πολιτικά τραγούδια” σε στίχους του Ναζίμ Χικμέτ & αρκετοί άλλοι δίσκοι ήταν οι καρποί αυτής της συνεργασίας). Όλα αυτά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70, κατά τη διάρκεια δηλαδή της δικτατορίας & της μεταπολίτευσης. Το συγκεκριμένο αυτό στυλ όμως, του “πολιτικού τραγουδιού”, την στιγμάτισε, & την ακολούθησε κατά τη διάρκεια της καριέρας της, πράγμα όχι πάντα θετικό για την ίδια. Τη δεκαετία του ’80 πάντως, η Δημητριάδη προσπάθησε να τραγουδήσει πράγματα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, πιο λυρικά, από Χατζιδάκι (“Για την Ελένη”, σε στίχους Μιχάλη Μπουρμούλη) μέχρι ακόμα & Στέφανο Κορκολή (“Το μαγικό κλειδί” το ‘87).
Με αφορμή τη σημερινή συζήτηση περί Παιδείας στο Δημοτικό Συμβούλιο
Ένα μήνα μετά την εκλογή της, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με τη συνθηκολόγησή της με την τρόικα έδειξε ότι δεν υπάρχει περιθώριο αμφισβήτησης της καταστροφικής μνημονιακής πολιτικής στα πλαίσια της δέσμευσης της πληρωμής του χρέους και εντός της ΕΕ και της ευρωζώνης. Η κυβέρνηση με τις επιλογές της αφήνει ανέγγιχτα τα θεμέλια της κοινωνικής εξαθλίωσης, της φτώχειας και της ανεργίας των 1,3 εκατομμυρίων. Δείχνει πως δε μπορεί να βάλει τέλος στον κύκλο της υποβάθμισης και της κατάργησης των δημόσιων αγάθών, της παιδείας και της υγείας, που επέβαλαν οι λαομίσητες κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ τα προηγούμενα χρόνια. Καμιά προπαγάνδα δεν μπορεί να το κρύψει αυτό, καμιά απαίτηση για ανοχή και υπομονή δεν μπορεί γίνει αποδεκτή.
Σύμφωνα με σημερινή ανακοίνωση του υπουργείου Εργασίας την περίοδο από 1 Ιανουαρίου 2014 έως 31 Δεκεμβρίου 2014, διενεργήθηκαν έλεγχοι σε 27.635 επιχειρήσεις. Εξ αυτών των επιχειρήσεων, βρέθηκαν να απασχολούν αδήλωτους εργαζόμενους οι 3.827 (ποσοστό 13,85%). Προφανώς τα στοιχεία δεν είναι αντιπροσωπευτικά, καθώς οι έλεγχοι δεν ήταν και ...τόσο εντατικοί. Πάντως και αυτά, τα σημερινά, στοιχεία επιβεβαιώνουν την αθλιότητα στην οποία βρίσκεται εδώ και καιρό η εργατική τάξη στην Ελλάδα. Διότι δεν είναι μόνο για τα ακατέβατα, αφόρητα, ποσοστά ανεργίας (26%) και τα εγκληματικά ποσοστά της ειδικά στη νέα γενιά (51%), αλλά και για τις μεγαλειώδεις επιδόσεις της Μνημονιακής Ελλάδας, στο κακό επίπεδο των μισθών και στην ανασφάλιστη, την «μαύρη» εργασία.
Γαλλίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός. Η ερμηνεία της στο σανσόν (γαλλική μπαλάντα), που αντικατόπτριζε της τραγωδίες της προσωπικής της ζωής, της χάρισε παγκόσμια φήμη. Μεγάλες της επιτυχίες, τα χιλιοτραγουδισμένα «La vie en rose» και «Non, je ne regrette rien».
H Eντίτ Zιοβανά Γκασιόν, όπως είναι το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στο Παρίσι στις 19 Δεκεμβρίου του 1915. Ο πατέρας της ήταν ακροβάτης δρόμου και η μητέρα της τραγουδίστρια σε καφέ. Εγκατέλειψαν αμφότεροι τη μικρή Εντίθ, η οποία μεγάλωσε με τη γιαγιά της, ιδιοκτήτρια οίκου ανοχής στη Νορμανδία.
Σε ηλικία οκτώ ετών, η Eντίθ τυφλώθηκε από μηνιγγίτιδα, ωστόσο ξαναβρήκε το φως της τέσσερα χρόνια αργότερα. Στα εφηβικά της χρόνια, την πήρε κοντά του ο πατέρας της, που εργαζόταν ως ακροβάτης σε τσίρκο, και την έβαζε να τραγουδάει για να συμπληρώνει το «νούμερό» του. Εκεί την ανακάλυψε ένας ιδιοκτήτης καμπαρέ και της έδωσε την πρώτη της δουλειά σε νυχτερινό κέντρο. Ο ίδιος την παρότρυνε να μετονομασθεί σε «Πιάφ», που στην παρισινή αργκό σημαίνει σπουργίτι.
Τώρα έχουν αποθρασυνθεί τόσο που δεν διστάζουν να το λένε κατάμουτρα στους λαούς: «Τα εκλογικά αποτελέσματα δεν αλλάζουν τις συνθήκες. Σέβομαι τα αποτελέσματα της λαϊκής έκφρασης περισσότερο από άλλους, αλλά ταυτόχρονα η λαϊκή ψήφος δεν αλλάζει τους κανόνες» δήλωσε δημοσίως ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ. «Δεν μπορούμε να αμφισβητούμε τους κανόνες έπειτα από κάθε εκλογικό αποτέλεσμα, γιατί αν το κάναμε θα σκοτώναμε την ευρωζώνη» πρόσθεσε. Προφανώς εννοεί ότι, αντί να «σκοτώσουμε» τους ιερούς και απαραβίαστους κανόνες της ευρωζώνης, μπορούμε να σκοτώσουμε τη δημοκρατία στα κράτη-μέλη της κι έτσι να είναι όλα μέλι γάλα στις επαρχίες του Δ΄ Ράιχ!
Η Στέλλα Χασκίλ, εβραϊκής καταγωγής, γεννήθηκε το 1918 στη Θεσσαλονίκη, και ήταν γνωστή ως «Σαλονικιά».
Το πραγματικό της όνομα είναι Στέλλα Ιγεχασκέλ ή Γεχασκέλ – Γαέγου και ήταν σύζυγος του επίσης Εβραίου Ιάκωβου Γεχασκέλ.
Η Χασκίλ υπήρξε αναμφίβολα από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές του ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού. Αποτύπωσε έντονα τα αυλάκια των δίσκων των 78 στροφών με τη βελούδινη και σπάνια φωνή της, αφήνοντας για πάντα ανεξίτηλα τα σημάδια της στα 135 περίπου τραγούδια που συνολικά ερμήνευσε.
Κατά τη γνώμη πολλών, κυρίως από το χώρο του λαϊκού τραγουδιού, η Στέλλα, που έλαμψε τη δεκαετία '40 – '50, υπήρξε η κορυφαία ερμηνεύτρια του μεταπολεμικού ρεμπέτικου, της «νεώτερης σχολής».
Η Στέλλα Χασίλ είναι άδικα παραγνωρισμένη και σχεδόν ξεχασμένη σήμερα. Ο περισσότερος κόσμος δεν την γνωρίζει καν, παραμένει όμως στη μνήμη των μεγαλυτέρων σε ηλικία ως πολύ σημαντική λαϊκή καλλιτέχνιδα. Ευτυχώς όμως που αποτυπώθηκε η φωνή της σε πρώτες εκτελέσεις κλασικών τραγουδιών του Β. Τσιτσάνη, του Απόστολου Χατζηχρήστου, του Μανώλη Χιώτη, του Σπύρου Περιστέρη, του Απόστολου Καλδάρα, του Γιώργου Μητσάκη, του Μάρκου Βαμβακάρη, του Μπάμπη Μπακάλη, του Γιώργου Λαύκα, του Γιάννη Παπαϊωάννου, του Σπύρου Καλφόπουλου, του Γιάννη Τατασόπουλου, του Γιάννη Σταμούλη, κ.α.
Η Χασκίλ ερμήνευσε από τα ωραιώτερα ρεμπέτικα τραγούδια με τρόπο μοναδικό, ανεπανάληπτο και συγκλονιστικό.
Πριν τον πόλεμο η Στέλλα έκανε τις πρώτες καλλιτεχνικές της εμφανίσεις σε κοσμικά κέντρα και σε λαϊκές οικογενειακές ταβέρνες της Θεσσαλονίκης. Μετά όμως την απελευθέρωση έρχεται στην Αθήνα και συνεχίζει την καριέρα της τραγουδώντας σε λαϊκά κέντρα της πρωτεύουσας. Η Χασκίλ συνεργάστηκε με τους πιο αξιόλογους λαϊκούς συνθέτες και το 1946 πρωτοεμφανίστηκε και στη δισκογραφία.
Το πρώτο της τραγούδι που πέρασε στους δίσκους γραμμοφώνου, «κομμένο και ραμένο» πάνω στην βελούδινη φωνή της, είναι ένα αισθησιακό ισπανο-ανατολίτικο, οι «ΣΕΒΙΛΙΑΝΕΣ», γραμμένο το Φεβρουάριο του 1946 από τον πρωτοεμφανιζόμενο Γιώργο Λαύκα (1924-1972), με στίχους του Ταμβάκη (ψευδώνυμο του Χαράλαμπου Βασιλειάδη, του θρυλικού «Τσάντα», 1902-1970). Στον ίδιο δίσκο, η Στέλλα τραγούδησε και το ζεϊμπέκικο «ΕΔΩ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΟΛΑ», των ιδίων λαϊκών δημιουργών. Με τα δύο αυτά τραγούδια, ταυτόχρονα με τη Χασκίλ, κάνει το δισκογραφικό του ξεκίνημα και ο Γιώργος Λαύκας, σαν συνθέτης και τραγουδιστής.
Σύντομα ακολουθούν δεκάδες άλλοι δίσκοι της με τραγούδια όλων των γνωστών λαϊκών δημιουργών της εποχής, τα οποία η Σαλονικιά τα απέδωσε ιδανικά, με το δικό της ύφος, το τελείως προσωπικό και χαρακτηριστικό. Δίκαια έγινε περιζήτητη και όλοι οι λαϊκοί συνθέτες επιζητούσαν τη συνεργασία της στο πάλκο και στη δισκογραφία.
Η φωνή της Στέλλας Χασκίλ είχε πράγματι κάτι το ιδιαίτερο, που την έκανε να ξεχωρίζει από τις άλλες σύγχρονές της ρεμπέτισσες ερμηνεύτριες. Ο τρόπος της ερμηνείας της ήταν απλός και απέριττος, χωρίς περίσσιες καλκάντζες, αλλά ταυτόχρονα ειλικρινής και ζεστός, απόλυτα ταιριαστός με το κλίμα και το ύφος του ρεμπέτικου τραγουδιού.
Υπήρξε η τραγουδίστρια που είπε και γραμμοφώνησε, σε πρώτη εκτέλεση, πολλά ρεμπέτικα τραγούδια που σήμερα θεωρούνται «κλασικά», όπως το «Κάποια μάνα αναστενάζει», το «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι», «Ακρογιαλιές – Δειλινά», «Για τα μάτια π’ αγαπώ», «Αράπικο λουλούδι», «Η πεντάμορφη», «Μπιρ-Αλλάχ», «Πάλιωσε το σακάκι μου», «Το Κατινάκι ξέχασες», κ.α.
Η Χασκίλ ερμήνευσε σε δίσκους 106 τραγούδια σε πρώτη φωνή και 31 ως δεύτερη φωνή.
Στο όνομα της Στέλλας Χασκίλ, ως δημιουργού, κυκλοφόρησαν συνολικά 20 τραγούδια, όλα τραγουδισμένα από την ίδια, αποκλειστικά σε πρώτη φωνή, προφανώς δώρα ή «προϊόντα συναλλαγής και υποχρεώσεων» των πραγματικών τους δημιουργών, μια και η ίδια δεν ήταν μουσικός. Από τα τραγούδια αυτά, στα 10 εμφανίζεται ως αποκλειστική δημιουργός (στίχοι και μουσική), στα 2 ως στιχουργός μόνον -αλλά περασμένα στο όνομα του συζύγου της Ιάκωβου Γεχασκέλ, στα 6 ως συνθέτης μόνον και στα υπόλοιπα 2 τραγούδια εμφανίζεται μόνο ως στιχουργός. Τα δώρα αυτά προέρχονται, κυρίως, από τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Απόστολο Χατζηχρήστο, τον Σπύρο Καλφόπουλο και άλλους λαϊκούς τραγουδοποιούς.
